Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), która zrzesza 34 wysoko rozwinięte kraje, podliczyła, jaką część PKB danego kraju stanowią wpływy z wszelkiego rodzaju podatków. Chodzi o PIT, CIT, VAT, Akcyzy i inne. Okazuje się, że w Polsce dochody budżetu z tego tytułu stanowią 32 % PKB całego kraju. To znacznie mniej niż w Danii -49%, Francji -45% czy też Belgii -45%. Ale znacznie więcej niż w Japonii -30%,Australii -27% czy też Stanach Zjednoczonych -25%.

Wysokie podatki w Polsce to mit o którym ekonomiści mówią od dłuższego czasu. Podkreślają jednocześnie, że obecny poziom wpływów z podatków w stosunku do polskiego PKB jest sprawiedliwy. Podstawowym problemem jest to jak państwo wykorzystuje podatki. Wielu ekonomistów twierdzi jednocześnie, że nasz system podatkowy jest zbyt skomplikowany przez co następuje zmniejszenie wpływów do budżetu. Gdyby system był prostszy wpływy byłyby większe.

Wpływy budżetowe Polski kształtowały się dotychczas w następujący sposób: podatek dochodowy od osób prawnych 30 mld zł, podatek dochodowy od osób fizycznych 78 mld zł, podatek od towarów i usług 125 mld zł, podatek akcyzowy 62 mld zł, podatek od gier 1,2 mld zł, cła 2,5 mld zł. Łącznie to około 297 mld zł. To dochody. Wydatki są niestety wyższe i stanowiły deficyt budżetowy w kwocie ponad 46 mld zł.

Z punktu widzenia ekonomistów kraj na dorobku powinien mieć niskie podatki dochodowe, a wysoki VAT. Z drugiej strony obywatel cieszy się, że fiskus nie zabiera mu zbyt dużej części wypłaty, ale będzie musiał zapłacić więcej za produkt w sklepie. Wyższe ceny na sklepowych półkach hamują popyt. To z kolei wstrzymuje rozwój gospodarki, choć doraźnie zyskuje na tym budżet państwa.

Czy zatem PiS ma jakiś pomysł na lepszą zmianę?

Przedstawione propozycje zmierzają do wprowadzenia dodatkowych podatków, które i tak obciążą obywatela. Muszą również zwiększyć deficyt budżetowy (co z procedurą nadmiernego deficytu?), który krytykowali mówiąc, że jest za wysoki. PiS proponuje dodatkowo 19 mld zł z podatku VAT, 4 mld zł z podatku CIT, 3,5 mld zł z podatku od sklepów wielkopowierzchniowych oraz podatek od instytucji finansowych (wysokość kwot się zmienia w zależności od przedstawiającego). Czy to możliwe, czas pokaże.

Ale jednocześnie mówi o obniżeniu stawek podatku VAT, zwiększonej kwocie wolnej od opodatkowania – może wejść najwcześniej dopiero od 2017 r., koszt to ponad 20 mld zł , 500 zł na dziecko – koszt około 20 mld zł itd, itp. Do tego jeszcze obniżenie wieku emerytalnego – przewidywany koszt około 20 mld zł tylko w pierwszym roku, ale zwiększający się z roku na rok oraz zwiększenie wydatków na armię do 3% PKB, choć w tym roku ma pozostać w wysokości 2 % PKB. Co z obietnicami dla frankowiczow? Co ze zniesieniem już zapomnianego podatku od kopalin?

Tego typu propozycje, jeśli będą realizowane uderzą niestety w polskich przedsiębiorców i osoby najbiedniejsze.

Rząd większości obietnic w przyszłym roku nie zrealizuje. 29 gudnia odbędzie się pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy budżetowej na 2016 rok. Z niektórych wycofuje się po cichu, inne ogranicza, a niektóre obiecuje wprowadzić w życie dopiero w kolejnych latach. Ale już kombinuje. Znowelizował budżet zwiększając nieznacznie na papierze jego deficyt do 54,7 mld zł. Podwyższył dochody określając je na nierelną kwotę 313,8 mld zł. Gwałtownie podniósł też wydatki budżetowe (o to chodziło) o prawie 36 mld zł czyli o przeszło 10% do 368 mld zł (zawyżając inflację do 1,7% – przy deflacji w listopadzie 2015 r. na poziomie – (minus)0,6%, co dało możliwość zwiększenia dochodów i wydatków). Co miesiąc ukazuje się sprawozdanie z wykonania budżetu państwa. To za listopad pokazało, że deficyt w tegorocznym budżecie wynosi 36,1 mld zł tj. o 10 mld zł mniej od planu zapisanego w ustawie budżetowej na cały rok. Zakup aukcji z LTE zaksięgowany będzie w następnym roku. Zakup węgla zalegającego na hałdach zostanie sfinansowany natomiast z tegorocznego budżetu, aczkolwiek może się okazać, że koszty tej decyzji będą zdecydowanie większe, gdy okaże się, że mamy doczynienia z niedozwoloną pomocą publiczną.

PiS chce mieć możliwość swobodniejszego wydawania pieniędzy z budżetu. Temu ma służyć nowa ustawa dotycząca reguły wydatkowej. Chodzi o to, aby mieć możliwość zwiększania wydatków w następnych latach. Ekonomiści szacują, że będzie to dodatkowo kwota około 20 mld zł rocznie. Przez ostatnie lata ostro zaciskaliśmy pasa. Zmniejszyliśmy deficyt z 8 do 2,8 PKB. Latem tego roku Komisja Europejska zdjęła z Polski procedurę nadmiernego deficytu. Warto pamiętać że mogło to grozić wstrzymaniem wypłat unijnych środków.Dzieje się tak ponieważ PiS i rząd rozpaczliwie poszukuje środków na realizację swoich obietnic wyborczych. Deficyt za rok 2016 już może przekroczyć 3% PKB.

PiS znalazł się niestety dla nas wszystkich w niezmiernie trudnej sytuacji. Wpadł w zastawione przez siebie sidła. Eksperci od początku mówili, że trudno będzie w budżecie znaleźć takie pieniądze. PiS nie słuchał i tylko obiecywał, obiecywał, obiecywał. A teraz niestety widać, że obietnice te przekraczają nasze możliwości.

Realizacja obietnic wyborczych spowoduje katastrofę w budżecie panstwa, uderzy w najbiedniejszych i spowoduje zastój gospodarczy państwa. Obietnice bywają jak wata cukrowa, słodkie, rozdmuchane i zupełnie bezwartościowe. Niezrealizowanie tych obietnic spowoduje przekonanie społeczeństwa o jednym, wielkim wyborczym pisowskim kłamstwie. I tak źle, i tak niedobrze.

W przyszłym roku unikniemy katastrofy związanej z budżetem. Ale co będzie w 2017 r. gdy koszt obietnic lawinowo wzrośnie. Wzrośnie niestety już w 2016 r. rentowność obligacji co oznacza, że koszty obsługi długu wzrosną w przyszłym roku o miliardy złotych. Czy katastrofa budżetu państwa jest odroczona tylko o rok.???

Jarosław Pięta

Ps.

Powolnym krokiem stary rok przygarbiony odchodzi z niespełnionymi obietnicami, nowy wkracza radosny z wiwatami nieświadom, że za rok podzieli los poprzednika i też go pożegnamy.

Z ostatnią kartką kalendarza życzenia obficie się sypią, wszyscy zdrowia,bo najważniejsze wzajemnie sobie życzą, jeszcze szczęścia, miłości i pieniędzy, a ja Wam życzę wszystkiego w odpowiednich dawkach w nowym 2016 roku.

Tak jak w roku ubiegłym miejski Sylwester odbędzie się na placu przed Urzędem Miejskim przy Al. Zwycięstwa. Gwiazdą tegorocznej imprezy sylwestrowej będzie grupa Papa D.

Początek imprezy godz. 21.00. Najpierw wystąpi DJ Wiśnia, o godz. 22.00 na scenie pojawi się sosnowiczanka Elise, czyli Eliza Wietrzyńska, finalistka „Bitwy na Głosy”. O godz. 23.00 na scenę wyjdzie Papa D. – Tradycyjnie, już po raz drugi, zapraszam mieszkańców miasta i nie tylko na plac przed Urząd Miejski – mówi z uśmiechem prezydent Sosnowca Arkadiusz Chęciński. – Mam nadzieję, że będziemy się dobrze bawić i w dobrych humorach powitamy Nowy Rok – dodaje prezydent.

O północy zaplanowany jest pokaz sztucznych ogni. Na zakończenie ponownie uczestników imprezy bawił będzie DJ Wiśnia.

Podobnie jak w roku ubiegłym poza liniowymi autobusami 908N (odjazd spod urzędu o godz. 00.05, 01.05 i 02.04) i 902N (01.05 i 02.05) PKM Sosnowiec podstawi także bezpłatne autobusy – ROZKŁADY.

Uwaga kierowcy!

W ZWIĄZKU Z ORGANIZACJĄ IMPREZY SYLWESTROWEJ, KTÓRA ODBĘDZIE SIĘ PRZED GŁÓWNYM BUDYNKIEM URZĘDU MIEJSKIEGO PRZY AL. ZWYCIĘSTWA, ZWRACAMY SIĘ Z PROŚBĄ O NIEPARKOWANIE SAMOCHODÓW W WYZNACZONYCH STREFACH – kliknij TUTAJ.

OD DNIA 29.12.2015 – OD GODZ. 17:00

DO DNIA 01.01.2015 – DO GODZ. 12:00

Urząd Miejski w Sosnowcu informuje, że w związku z organizacją imprezy sylwestrowej:

• od godz. 17:00 29 grudnia 2015 r. do godz. 12:00 1 stycznia 2016 r. zamknięty zostanie parking przed Urzędem.
• od 31 grudnia 2015 r. od godz. 16:00 do 1 stycznia 2016 r. do godz. 12:00 zostanie zamknięta dla ruchu drogowego część al. Zwycięstwa: od ul. Mościckiego do ul. Bpa A. Śmigielskiego.
  Sylwester 2015

  Plac przed Urzędem Miejskim w Sosnowcu

  21.00 – Start Imprezy,

  21.10 – DJ Wiśnia,

  22.00 – Koncert Elise,

  23.00 – Koncert Papa D,

  24.00 – Pokaz Sztucznych Ogni, Życzenia Noworoczne,

  00.20 – DJ Wiśnia,

  1.00 – Zakończenie Imprezy

  Źródło: Urząd Miejski

Tytułowy artykuł publikujemy w kontekście apelu jaki samorządowcy naszego miasta wystosowali do rządu na ostatniej sesji Rady Miejskiej. Oto  treść apelu:

“Rada Miejska w Sosnowcu docenia działania Rządu RP zmierzające do podniesienia kwoty wolnej od podatku, co w dużej mierze przyczyni się do poprawy sytuacji materialnej osób najsłabiej uposażonych. Jednocześnie w imieniu własnym i wszystkich samorządowców, apelujemy do Rządu Rzeczypospolitej Polskiej, aby powstałe w związku z tym niedobory finansowe w budżetach samorządów, związane z obniżeniem wpływów z tytułu udziałów w PIT, zostały uzupełnione do poziomu sprzed wprowadzenia nowej kwoty wolnej od podatku. Środki te w obliczu nowej perspektywy unijnej są niezbędne do sprawnej absorpcji funduszy pomocowych oraz realizacji ustawowych zadań samorządów wszystkich szczebli.”

Treść artykułu:

Kwota wolna. Minister finansów wysłucha racji gmin w sprawie podatku PIT

Minister Finansów Paweł Szałamacha zaprosił samorządowców na spotkanie dotyczące planów stopniowego wprowadzenia wyższej kwoty wolnej od podatku PIT. Spotkanie odbędzie się 18 stycznia 2016 r.

Zaproszenie zostało wystosowane do przedstawicieli ogólnopolskich organizacji jednostek samorządu terytorialnego, które są uprawnione do wyznaczania przedstawicieli do Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego. Do tego grona zaliczają się takie zrzeszenia, jak Związek Miast Polskich, Związek Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej czy Unia Metropolii Polskich.

Ministerstwo Finansów liczy, że spotkanie będzie okazją do merytorycznej dyskusji i rzetelnej wymiany informacji między resortem i samorządami.

Prezydencki projekt nowelizacji ustawy o PIT przewiduje podniesienie do 8 tys. zł z 3089 zł kwoty wolnej od podatku.

W obowiązującym stanie prawnym kwota, o którą pomniejsza się podatek, wynosi 556 zł 02 gr. Nowelizacja proponuje podwyższenie jej do 1 440 zł. Tym samym podatnik, który uzyska roczny dochód w wysokości 8 000 zł, nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku.

W uzasadnieniu wskazano, że kwota wolna od podatku w obecnej wysokości powoduje, iż osoba uzyskująca dochody na poziomie minimum bytowego (6 185 zł) od ponad połowy tych dochodów musi zapłacić podatek dochodowy.

„Projektowana nowelizacja niewątpliwie poprawi sytuację ekonomiczną osób, które dysponują jedynie kwotą równą lub nieznacznie przekraczającą kwotę minimum egzystencji. Jej wprowadzenie oznacza bowiem, że osoby te w ogóle nie będą zobowiązane do zapłaty podatku” – napisano w uzasadnieniu projektu.

Zgodnie z uzasadnieniem zmiana w sposób istotny poprawi też sytuację ekonomiczną osób uzyskujących dochody na poziomie uznawanym za minimum socjalne.

„W przypadku osoby, której roczny dochód wynosi 12 851 zł 88 gr, opodatkowaniu podlegać będzie kwota 4 851 zł 88 gr (kwota uzyskana po odjęciu 8 000 zł). Tym samym podatkiem nie będą obciążone dochody niezbędne do biologicznego i psychofizycznego rozwoju człowieka, a także część dochodów koniecznych dla wychowania potomstwa oraz utrzymania więzi społecznych w czasie pracy, nauki i wypoczynku” – dodano.

Trybunał Konstytucyjny orzekł w październiku, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustalające kwotę wolną od podatku w wysokości 3089 zł, są niezgodne z konstytucją i tracą moc 30 listopada 2016 r. Według TK przepisy są niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie przewidują mechanizmu korygowania kwoty wolnej gwarantującego co najmniej minimum egzystencji.

Zgodnie z założeniami podniesienie kwoty wolnej od podatku do 8 tys. zł ma kosztować sektor finansów publicznych 15,5 mld zł, ale dzięki większej konsumpcji część tych pieniędzy ma wrócić do budżetu.

„Skutek zmniejszenia wpływów w wyniku zwiększenia kwoty wolnej od podatku będzie wynosił 15,58 mld zł, w tym dla dochodów budżetu państwa 8,72 mld zł” – napisano w uzasadnieniu do projektu. „Niemniej jednak należy wskazać, że poprzez wprowadzenie proponowanej zmiany zaistnieje efekt mnożnikowy dzięki zwiększeniu popytu konsumpcyjnego, który spowoduje wzrost dochodów budżetowych z podatków obciążających sprzedaż detaliczną w wysokości 9 proc. wszystkich wydatkowanych kwot” – dodano.

Część utraconych przez sektor finansów publicznych dochodów budżetowych „wróci” bowiem do niego.

Źródło: mp/Serwis Samorządowy PAP

Grudzień czas przedświąteczny skłania do podejmowania, wszelkiej pomocy na rzecz innych. Do dobroczynności, toteż jak co roku paczki trafiły na oddział onkologii dziecięcej.

Już od 13 lat „Dobra wróżka”, pojawia się w Górnośląskim Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach –Ligocie. Chore dzieci tak ciężko doświadczone przez los, przykute do szpitalnego łóżka oczekiwały na niedzielną wizytę wróżki. Mimo bolesnych zabiegów, operacji, chemioterapii, naświetlań choć przez chwilkę się uśmiechały.

Tym razem dobra wróżka, w której rolę od lat wciela się pomysłodawczyni i koordynatorka akcji Edyta Uchnast – (pedagog z wykształcenia i powołania) , tym razem odwiedziła chore dzieci wraz z „Mikołajką”.

Bardzo ciężko przeżywam każdą wizytę na oddziale onkologii , trudno bowiem patrzeć na ten ogrom cierpienia, tych dzieci , którym ciężka choroba zabrała beztroskie dzieciństwo . Choć zawsze trudno przekroczyć próg oddziału dzieci chorych na nowotwory , to wiem, że musze tam jechać – opowiada koordynatorka Akcji. Bardzo przeżywam każda wizytę na oddziale, bo choć bardzo trudno się z tym pogodzić , wiem, iż dla niektórych ciężko chorych, tak doświadczonych przez los dzieci są to…ostatnie święta !

Tegoroczna Akcja „Paczek dla onkologii” odbyła się dzięki ofiarności uczniów z Gimnazjum nr 16 oraz SP nr 25. Słodycze, materiały plastyczne, życzenia, opłatki oraz ogromny pluszowy miś trafiły dziś do małych pacjentów .

Wróżka otrzymała od chorych dzieci piękną kartkę z życzeniami oraz ręcznie wykonaną bombkę.

W zeszłą sobotę to jest 19.12.2015 dziewczyny z Zespołu Tańca Nowoczesnego & Cheerleaders Skandal walczyły na XI Międzynarodowym Turnieju Cheerleders Beach Cup w Tropical Island. Mimo licznej konkurencji z Niemiec, Słowenii czy też Danii, to właśnie dziewczyny z „Skandalu” wywalczyły swój historyczny sukces.

Historyczny… tak dziewczyny zdobyły wszystko co było do zdobycia 3 pierwsze miejsca w junior cheer pom, junior jazz i junior group dance w swoich kategoriach pozostawiając swoje konkurentki daleko za sobą. I takim sposobem dziewczyny sprawiły największy prezent sobie oraz swojej trenerce Katarzynie Pilch, której łzy po usłyszeniu wyników były najlepszym podsumowaniem wielu godzin spędzonych na treningach, setek litrów potu oraz licznych kontuzji, które jak w każdym sporcie przytrafiają się też dziewczętom pod drodze.

A korzystając z okazji cała rodzina SKANDALOWA życzy wszystkim wspaniałych Świąt Bożego Narodzenia i szalonego Nowego Roku.

O misji teatru, pieniądzach na kulturę i recepcie na sukces, ze Zbigniewem Leraczykiem – dyrektorem Teatru Zagłębia w Sosnowcu i Dorotą Ignatjew – dyrektorem artystycznym, rozmawia Olga Kujawińska-Kostro.

Olga Kujawińska-Kostro: Zacznijmy od zmian jakie, w ciągu ostatnich lat zaszły w Teatrze Zagłębia…

Dorota Ignatjew: (śmiech)

O.K.: Złe pytanie?

D.I.: Nie, po prostu, to jest ogrom spraw do omówienia.

O.K.: To może inaczej. Jeszcze nie tak dawno temu, Teatr miał opinię, nie oszukujmy się, złą. Nie zmienił się zespół, został odświeżony, ale trzon cały czas jest taki sam. Co się stało, że nagle Teatr, nie tylko cieszy się powodzeniem wśród widzów sosnowieckich, ale odnosi sukcesy ogólnopolskie?

Zbigniew Leraczyk: Ja bym zaczął od tego, że nie zgadzam się z opinią, że Teatr miał opinię złą. Miał nienajlepsze notowania. Czasami były to złe recenzje, albo nieudane spektakle, co się zdarza w normalnej pracy teatru. Można powiedzieć, że zdarzały się spektakle, które były spektaklami znaczącymi, udanymi. Natomiast opinię, że wszystko było źle, uważam za krzywdzącą dla zespołu, dla teatru. Było inaczej, był inny repertuar. Opinie recenzentów nie zawsze były bardzo pozytywne, zdarzały się przemilczane spektakle, co możemy odczytywać, jako opinię negatywną. Ale, że „złe” – polemizowałbym. Były nieodpowiednie. Nie użyłbym słowa „złe”.

O.K.: Zatem, co trzeba zrobić, żeby te „nieodpowiednie” stały się „odpowiednimi” w ciągu, zaledwie, kilku lat.

Z.L.: Udało nam się stworzyć takie warunki dla zespołu, żeby to zmienić. Co to znaczy? Po pierwsze: udało nam się zaprosić w 2011 r. (kiedy objęliśmy stanowiska) reżyserów, którzy przyjechali do Teatru, obejrzeli kilka spektakli, po czym, niektórzy stwierdzili, że chcą podjąć współpracę z nami, inni się nie odezwali – mieli za dużo zajęć. Normalną rzeczą jest, że spośród osób, które były zaproszone, a było ich…

D.I.: Dziewięć.

Z.L: …część wyraziła chęć współpracy. A skoro wyrazili chęć współpracy, to przyjechali do nas z bardzo ciekawymi projektami, ze świetnymi pomysłami artystycznymi, z ekipą scenografów, kompozytorów, choreografów, a przy tym sami podpisali się pod pracami, które w teatrze wykonali. I tu wielki szacunek dla pani dyrektor Ignatjew, za to, że udało nam się to zrealizować. Twórcy, którzy się pojawili, Piotrek Ratajczak, Jerzy Bielunas, Remigiusz Brzyk, nie damy rady wymienić tu wszystkich, to postaci, które tchnęły nowego ducha w ten teatr, w zespół artystyczny i, przede wszystkim, w repertuar. Proszę zwrócić uwagę, że my w tej chwili nie gramy tytułów, które ukazały się drukiem. Są spektakle na podstawie czegoś albo absolutnie nowe, świeże, oryginalne teksty. W ogóle, taka jest teraz tendencja w Polsce, że bardzo rzadko gra się tytuły tak, jak zostały napisane. Realizacje całej klasyki są realizacjami współczesnymi. I tak zaczęli do nas przyjeżdżać, interesować się Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, już nie tylko ci, których zaprosiliśmy, ale postacie, które chcą pracować w tym zespole, widzą efekty, widzą, że teatr się pokazuje w Polsce, jeździ na festiwale, na przeglądy, zdobywa bardzo dużo nagród.

D.I.: Najważniejsza rzeczą, która zawsze towarzyszy zmianie dyrekcji, jest lęk – najnormalniejsza w świecie emocja. Zaczęliśmy pracę bazując na akceptacji. Inaczej się pracuje przez rewolucję, rewolucja sieje zniszczenie. Ewolucja daje szanse rozwoju. Znaliśmy mankamenty, ale nie po to tu przyszliśmy, aby te mankamenty wyciągać, tylko po to, aby zacząć budować coś nowego. Myślę, że ważną decyzją, była decyzja stawiania na zespół, który będzie grał główne role jako całość. Bywają różne modele, czasem jest gwiazda o ogromnej osobowości z dużego teatru, a zespół pozostaje w tle. Można tak, ja tego nie neguję, ale podjęłam decyzje, że stawiamy na zespół. To się wiązało też z szeroko pojęta tematyką. Wiadomo, że zawsze w teatrze jest jakiś lider ustawiający repertuar i dobierający sobie współrealizatorów. Lata pana Kopciuszewskiego, to była ogromna ilość klasyki, ja stwierdziłam, że należy otworzyć się na literaturę współczesną. Mamy dużo prapremier. Na pewno powstała nowa jakość, nowy gatunek, nowa scenografia – inny gust. Kolejną rzeczą, jest to, że nie zapominamy o tych, którzy do tego teatru chodzili. Bardzo ważne jest, że Teatr funkcjonuje prawie 120 lat, czyli jest tradycja chodzenia do teatru, co jest niebagatelną rzeczą. Tutaj mogę zacytować takie zdanie Wajdy, które bardzo mi się podoba, że „szanuję widza, słucham widza, słucham publiczności, ale bawimy się według moich zasad”. Siłę wiążącą dla zespołu miała Masłowska, bo nagle trzeba było rozmawiać nowym językiem, w nowym gatunku. Potem Korzeniec, ewidentny bum. Pokazujemy różne języki teatralne, to nie jest jeden nurt, to jedno hasło: otwarcie na współczesność.

Z.L.: A ryzyko było wysokie.

D.I.: Ryzyko jest zawsze. Jeżeli robi się, załóżmy, cztery sztuki w roku, to przynajmniej dwoma trzeba zaryzykować. Uważam, że to w jakim miejscu jesteśmy ma wpływ na to jak pracujemy. Wystrój powolutku konweniuje z tym co jest na scenie. Aktorzy mają schludne garderoby, widzowie wchodzą do czystego, zadbanego budynku, to na pewno też ma wpływ na odbiór teatru. Oczywiście jest jeszcze dużo do zrobienia, ale na to trzeba funduszy, pieniędzy nigdy dość.

O.K.: No właśnie. Skoro pani dyrektor poruszyła ten temat… Czy za tymi, licznymi sukcesami idą pieniądze?

D.I.: Wszystkie nagrody są nagrodami honorowymi. Składamy również wnioski o refundację. I co roku takie refundacje otrzymujemy, ale nigdy nie jest to 100 %. Obliczyłam na poczet naszego spotkania, że refundacji mieliśmy 150 tys., w sumie. Podać tytuły spektakli, które częściowo były refundowane?

O.K.: Bardzo proszę.

D.I.: Była Masłowska Między nami dobrze jest, razem z Piaskownicą – to było jako jedna pula, potem oczywiście Korzeniec, Koń, kobieta i kanarek i Najmniejszy bal świata. O te refundacje aplikowaliśmy i na to dostaliśmy pieniądze. Można powiedzieć, że każdego roku zostajemy wyróżnieni. Nie ukrywam, że największą kwotę mieliśmy w tym roku na Konia, kobietę i kanarka. Żaden spektakl do tej pory nie miał tak wysokiej refundacji. Nie mówiąc o tym, że bardzo ważną rzeczą są nasze realizacje telewizyjne. Nie jest sztuką wynająć firmę, nawet telewizję, nagrać i mieć to w szufladzie. Trzeba otrzymać czas antenowy, to musi być zrobione na bardzo wysokim poziomie, w odpowiednich parametrach i musi mieć jakość artystyczną – ktoś musi chcieć to kupić, nie wystarczy wyprodukować. Nam się tak udało, że sukcesy Korzeńca spowodowały zainteresowanie TVP Kultura tym tytułem, spektakl został nagrany i dostał masę nagród na festiwalu Dwa teatry, ale to by nie było możliwe bez wsparcia sponsorów i Urzędu Miasta. Potem z okazji 250–lecia teatru ogłoszono plebiscyt teatrów telewizji i był jeden warunek, prócz jakości samego spektaklu, przy składaniu wniosku musi być zobowiązanie samorządu, że on pokryje część kosztów. Żeby w ogóle móc aplikować musieliśmy mieć decyzje telewizji, że ten spektakl się podoba i decyzję miasta o partycypowaniu w kosztach. Każdy może się zgłosić, każdemu miasto może pomóc, tylko jeszcze telewizja musi to chcieć. To był taki nasz sukces tych dwóch przedsięwzięć.

Z.L.: Z dużymi skrótami.

D.I.: Natomiast Koń, kobieta i kanarek był rejestracją telewizyjną. Mieliśmy jedną próbę kamerową, a następnie nagranie. To bardzo trudne wyzwanie dla realizatorów. I też byliśmy na festiwalu Dwa teatry.

Z.L.: Wróćmy jeszcze do finansowania. Jesteśmy teatrem samorządowym, miejskim – organizatorem teatru jest Prezydent Miasta. Co roku otrzymujemy dotacje na działalność statutową i te środki pozwalają na przeżycie. My sami dorabiamy, mówiąc nieelegancko, ok. 25-27% dotacji. Oczywiście wszystko drożeje, a dotacje pozostają na tym samym poziomie. W tym roku, jest szansa na to (mówię jest szansa, bo rozmawiamy przed zatwierdzeniem budżetu), że nastąpią minimalne podwyżki płac.

D.I.: W ogóle, w instytucjach kultury w mieście.

Z.L.: Są to niewielkie pieniądze, ale rozumiem, że tylko takimi środkami miasto dysponuje. Oczywiście, chcielibyśmy, żeby ich było więcej, bo jak są pieniądze, to jakość produktu może wzrastać. Wszyscy wiemy, jak intensywna i jak agresywna jest w tej chwili reklama…

D.I.: Mamy ok. 27 nagród i to jest najlepsza wizytówka dla tego miasta. Nie jestem w stanie zliczyć, ile razy padło hasło „Teatr Zagłębia w Sosnowcu”. W tej chwili sam fokus na Teatr Zagłębia powoduje, że jest reklama, zarówno w radiu, jak i telewizji, nie mówiąc już o prasie branżowej, co jest dla nas ogromną nobilitacją. Musimy mieć dobrej jakości spektakle, żeby one same promowały teatr. Reklama jest bardzo ważną rzeczą, a Sosnowiec jest trudny do reklamowania, ponieważ nie ma miejsc gdzie można się reklamować. Nie ma przestrzeni publicznej, przeznaczonej tylko i wyłącznie na reklamę.

O.K.: Mówiła pani dyrektor o nieuciekaniu od tematów kontrowersyjnych. One rzeczywiście się pojawiają. Czy spotykacie się państwo z krytyką swojej pracy na poziomie ideologicznym?

D.I.: Nigdy nikt nam się nie „wtrącał”, natomiast indywidualne przypadki są. Na przykład, ktoś dzwoni i mówi, że nie podoba mu się, że w Czerwonym Zagłębiu jest pokazane tak i tak, a on pamięta inaczej. Jeśli pyta mnie pani o cenzurę – do tej pory jej nie było i mam nadzieję, że nie będzie. Tak czy inaczej, wierzę w artystów, wierzę, że zawsze znajdą sposób, żeby odnieść się do tematów, na których im zależy. Proszę sobie przypomnieć lata PRL-u, mimo cenzury, artyści potrafili się wypowiedzieć. Dziś żyjemy w świecie demokratycznym i cenzury nie powinno być! Każdy sam dysponuje własnymi pieniędzmi i decyduje czy chce je wydać na Do Damaszku, Śmierć i dziewczynę, czy na Konia, kobietę i kanarka.

Z.L.: Rzeczywiście, jednorazowe przypadki bywają. Przychodzi pani i mówi, że jej się to nie podobało, bo przyszła z siedmioletnim wnuczkiem, a tam pada brzydkie słowo. Pani dokładnie wie o tym, że spektakl jest dla dorosłych, a przychodzi z dzieckiem. Ona ponosi za to odpowiedzialność. Zresztą takie słowa padają na co dzień wokół nas, teatr nie może od tego uciekać. Może tego typu historie, natomiast, odkąd piastujemy stanowiska, właściwie nie było nawet sugestii, z czyjejkolwiek strony, co grać, a czego nie. Byliśmy pełni obaw, kiedy Tomek Śpiewak przyszedł do nas z pomysłem zrobienia spektaklu o Świadkach Jehowy. Kolejny społecznościowy temat, może tego za dużo jest? Ale okazało się, że widzowie chcą ten spektakl oglądać. Wyciągają wnioski, zaczynają się zastanawiać. Tak samo w Koniu, kobiecie i kanarku – trzeba to przemyśleć i podjąć własną decyzję, samemu odpowiedzieć na pytanie „kto ma rację?”. I to jest wartość.

D.I.: Ja nie miałam obaw bo ufam Tomkowi Śpiewakowi, tak jak innym reżyserom, których zapraszam do pracy. Wracając do Pani pytania, są jeszcze szkoły i nauczyciele ze swoimi sugestiami. Chcielibyśmy dogodzić szkołom, ale stwierdziliśmy, że nie da się tego zrobić, ponieważ ilu nauczycieli, tyle wersji programowych dla Teatru Zagłębia. A prawda jest też taka, że jest bardzo dużo agencji aktorskich, które „wyręczają” teatry, przyjeżdżają do szkół i za pięć złotych, grają na sali gimnastycznej Zemstę w trzy osoby, albo Pana Tadeusza w siedem.

Z.L.: Poziom tego jest żenujący.

O.K.: Czyli problem psucia rynku występuje nawet w tym obszarze?

D.I.: Psucia gustu! Ja rozumiem, że ktoś mieszkający w miejscu, gdzie nie ma dostępu do kultury, korzysta z takich usług, żeby mieć cokolwiek, ale czasami lepiej połączyć kilka rzeczy i zrobić wycieczkę do miasta ze zwiedzaniem i wizytą w teatrze (najlepiej, żeby to było wieczorem, bo wtedy jest inna atmosfera), niż psuć gust młodzieży. Na terenie Śląska i Zagłębia jest, niestety, bardzo dużo takich przedsięwzięć.

O.K.: Czy pretensje o to nie powinny być kierowane głównie do nauczycieli i dyrektorów, którzy decydują o korzystaniu z ich usług?

D.I.: Nie, to jest prawo wolnego rynku. Każdy ma swoje pięć złotych, wyda je na co zechce.

Z.L.: Tak, jak każdy ma prawo przyjść i zaproponować taki pokaz.

D.I.: Tak jest wygodniej. Nie wydajemy na transport, nie marnujemy czasu na dotarcie do teatru, godzinę oglądamy i wracamy na lekcje. Ja się nie dziwię nauczycielom.

Z.L.: My nie jesteśmy w stanie na bieżąco reagować na kolejne pozycje lekturowe, a takie agencje pytają „Co omawiacie teraz? Bardzo proszę, my jesteśmy gotowi!” Oczywiście, są to absolutnie skrótowe wersje, przeważnie na bardzo słabym poziomie, bo choćby warunki, w których się to pokazuje są…

D.I.: Urągające teatrowi!

Z.L.: Jednak takie agencje istnieją i szkoły z tego korzystają. Ale, jeśli mówimy o szkołach, ja jestem zadowolony ze współpracy ze szkołami, które nas odwiedzają. Nie dlatego, że przychodzą na jakieś pozycje lekturowe, bo takich w tej chwili praktycznie nie mamy, poza Tangiem, które gramy tylko w niektórych okresach, ale dlatego, że dzięki naszym propozycjom repertuarowym młodzież, która przychodzi na spektakl, nie musi znać tematu. Młodzież przychodzi, ogląda spektakl i widzi coś innego, zaczyna rozumieć, zaczyna obcować z językiem współczesnej sztuki. I to jest cenne! Jeżeli na tym etapie, zarazimy młodych ludzi sztuką, to tylko z korzyścią dla nich i dla nas. Bo jeśli się sparzą, powiedzą „to jest nudne”, „bez sensu”, „w złym guście”, to nie będą chcieli do teatru wrócić. Nie tylko naszego, w ogóle. W tej chwili przychodzą na Konia, kobietę i kanarka, na Miedzy nami dobrze jest i magia teatru na nich działa, mówią „fantastyczne!”– niewielu z nich znało wcześniej Masłowską.

D.I.: Myślę, że misją teatru publicznego jest, przede wszystkim, poszerzanie horyzontów, uświadamianie ludzi. W ten sposób inwestujemy w przyszłe społeczeństwo, bo nie samym chlebem żyje człowiek. Spójrzmy na kraje wysoko rozwinięte, tam bardzo dużo wydaje się na kulturę, bo człowiek, który inwestuje w wartości niematerialne jest bardziej świadomy i dojrzały. Obcowanie z teatrem może pomóc odnaleźć się w zwykłej codzienności, tak jak książka, a mimo to połowa Polaków nie czyta.

O.K.: To rodzi kolejne pytanie. Z raportu TNS Polska wynika, że w 2014 roku aż 84 % Polaków nie było w teatrze ani razu. Kto w Sosnowcu chodzi do teatru, a kto nie?

D.I.: Dzieci nie są w stanie zadecydować o wizycie w teatrze, decydują za nie dorośli. Jeśli jest fajny, rezolutny, myślący o rozwoju dziecka rodzic, to on je przyprowadzi. Może to być także decyzja szkoły. I tu właśnie jest kwestia tego nauczyciela – czy on zmarnuje kilkanaście złotych, które rodzic da na spektakl, czy nie? Podatnicy są naszymi darczyńcami, więc musimy mieć eklektyczny repertuar. Ale coraz częściej zauważamy, że przychodzą ludzie zainteresowani współczesną literaturą i tematyką. Są to ludzie, którzy fajnie snobują się na teatr i przyjeżdżają z różnych regionów, nie tylko z naszego miasta. Doceniają to co robimy. Ta zmiana repertuaru była bardzo ryzykowna. W pierwszym roku bardzo baliśmy się dużego spadku liczby widzów. Zazwyczaj, kiedy zmienia się repertuar, cześć ludzi odchodzi, część zostaje, a ponieważ zostawiliśmy część pozycji, ci którzy nie odnaleźli się w nowych propozycjach, nadal odwiedzają nas raz w roku, w okresie karnawału, ci, którzy byli gotowi na transformację, przychodzą na pozostałe spektakle. W 2010 r. było 38 tys. widzów., w roku 2013 mieliśmy 53 tys. widzów. To był rok Korzeńca, czyli prawdopodobnie pojawili się ludzie, którzy nigdy w teatrze nie byli i przyszli specjalnie, żeby zobaczyć spektakl o swoim mieście. Oczywiście, podstawowym problemem, nie tylko w naszym mieście, jest fakt, że społeczeństwo potwornie zubożało. Są klasy bardzo bogatych ludzi, których stać na wyjazd do Wiednia do teatru – dla nich pieniądze nie stanowią problemu. Natomiast generalnie Polska zubożała i to ma ogromny wpływ na kulturę. Dlatego bardzo często sięgamy po takie środki, jak promocja, widzimy, że ludzie są bardzo zainteresowani, na przykład tanim czwartkiem. To jest sygnał, że potrzebują kultury, ale mają na nią bardzo mały budżet. Z czego wtedy korzystają? Z imprez miejskich. Jeśli nie mają pieniędzy na codzienną prasę i dostępu do Internetu, to sięgają po Kurier Miejski czy Metro. Każdy ma takie potrzeby, tylko czasami to jest nieuświadomione. Jednocześnie, jeśli pójdą i zobaczą na miejskim festiwalu zespół, to nie kupią później w Empiku albumu, bo już to znają. Niestety: bieda, bieda, bieda…

O.K.: Produktów i usług, również z zakresu kultury, jest na rynku tak dużo, że bez reklamy się nie obejdzie. Myślę, że każdy, kto korzysta z Internetu i zagląda na funpage Teatru Zagłębia, zgodzi się, że jest on świetnie prowadzony. Niestety, nie wszystkie instytucje kultury potrafią udźwignąć problem promocji. Macie państwo jakieś rady? Co zrobić, żeby mieć dobrą reklamę?

D.I.: Mieć dobry produkt! To jest podstawa.

Z.L.: W 2012 roku, który był dla nas przełomowy w tego typu działaniach, po prostu zainwestowaliśmy pieniądze. Dzisiaj praktycznie nie kupuje się już biletów w kasie. To znaczy, można przyjść i kupić, jednak większość sprzedaży odbywa się przez Internet. Można w kasie zapłacić kartą – zawsze się płaciło gotówką. Jeśli ktoś przychodził z kartą i słyszał, że musi iść do bankomatu po gotówkę, to odechciewało mu się teatru. Zainwestowaliśmy w zrobienie dobrej strony, w zatrudnienie grafika, zatrudnienie w biurze obsługi widzów, w dziale promocji, ludzi, którzy się na tym znają. Powstało nowe logo, mamy też plakaty – przedtem były tylko afisze, tytuł i nazwisko, nic więcej. To jest nowa jakość. Znaleźliśmy na to środki w naszych corocznych budżetach.

D.I.: Ja myślę, że wiele instytucji wydaje na to pieniądze, tylko nie kontrolują tego. Ale, co najważniejsze, jeśli nie ma dobrego produktu, żadna reklama nie pomoże. Jako jedna z trzech instytucji w województwie przeszliśmy szkolenia w ramach projektu Urzędu Marszałkowskiego Design dla usług. Rozmawialiśmy wtedy także o tym, co powinno się zmienić w mieście, żeby nasz teatr był zauważalny. Na przykład: nie ma żadnego oznakowania. Jesteśmy bardzo źle usytuowani, jesteśmy bokiem do Centrum, to problem. Teatr Zagłębia jest wizytówką Sosnowca, a tablic informujących o dojeździe brak. To przykre, że miasto w to nie inwestuje.

Z.L.: To wszystko jest zaprojektowane i będzie od nowa robione. W przyszłym roku pojawi się nowe oznakowanie. Powtarzam cały czas, że Sosnowiec ma markę, tą marką jest Teatr Zagłębia. Mówiłem to zarówno Prezydentowi Górskiemu, jak i Prezydentowi Chęcińskiemu – mamy się czym chwalić! Przylepiło się do nas, że to takie straszne miasto…

D.I.: Na Śląsku, bo w reszcie kraju tego nie widzę. Jestem z Warszawy, z Wrocławiem też byłam długi czas związana i dopóki tu nie przyjechałam, nie miałam pojęcia, że Sosnowiec jest źle postrzegany.

O.K.: Przeglądając Internet widzę, że to jednak jest ogólnopolski trend. Nie wiem dlaczego. Trzeba to z socjologami omówić.

Z.L.: Jest coś takiego. To się wzięło prawdopodobnie stąd, że towarzysz Edward Gierek pochodził z Zagłębia. No i wcześniej jeszcze zabory…

O.K.: Tak, ale jak długo można kultywować takie antagonizmy?

Z.L.: No można. Proszę sobie wyobrazić, że może to trwać setki lat. Będą całe pokolenia wymierały i ci, którzy w ogóle już nie pamiętają o co poszło, będą jeszcze do bitwy pod Grunwaldem wracać. To jest jakaś paranoja! Po co? Chwalmy się tym, co teraz mamy dobrego. Pracuję tu od 1979 roku i tylu nagród, wyjazdów na festiwale, spotkań i dyskusji (jakie odbywały się, na przykład przy okazji Sali Królestwa), co teraz, nie miałem w całej karierze. Oczywiście Teatr może się chwalić nagrodami w całej swojej historii, ale od połowy 2011 roku, dzieje się tyle, ile jeszcze nigdy dotąd.

D.I.: Tylko w tym sezonie, od września, braliśmy udział w Letnim Ogrodzie Teatralnym, Festiwalu Czech i Moraw w Cieszynie, z Wijem byliśmy na Fanaberiach, jedziemy na Jeleniogórskie Spotkania Teatralne z Koniem, kobietą i kanarkiem, Edyta Ostojak otrzymała w tym tygodniu nagrodę Marszałka dla Młodych Twórców. Cały czas coś się dzieje. Mamy teraz nowy nabytek – Małgosię Saniak, debiutującą w Szwejku, za chwilę dojdzie do nas Sebastian Węgrzyn, którego praca przy Siódemce będzie dyplomem teatralnym i może zakorzeni się w Sosnowcu, zobaczymy.

O.K.: Pozostaje nam zatem poczekać i zobaczyć, jak sprawdzą się na naszej scenie. Bardzo państwu dziękuję za rozmowę, a naszych czytelników zachęcam do zaglądania na stronę, bowiem już niebawem, pomówię o Sosnowcu i Teatrze Zagłębia z jego nową aktorką, Małgorzatą Saniak.

Zdjęcie: Maciej Stobierski