• Felietony, opinie, komentarze
  • Historia i tożsamość Zagłębia
  • Tokowisko
  • Prawnik radzi
Sosnowiec online
  • Sosnowiec
    • Sport
    • Samorząd
    • Kultura
    Koszykarki z brązowym medalem

    Koszykarki z brązowym medalem

    Ciężka przeprawa

    Ciężka przeprawa

    Faworytki nie zawodzą

    Faworytki nie zawodzą

    Z Krakowa na tarczy, ale czy zasłużenie?

    Z Krakowa na tarczy, ale czy zasłużenie?

  • Region
    • Zagłębie
    • Dąbrowa Górnicza
    • Czeladź
    • Będzin
    Sosna za plastik

    Sosna za plastik

    Taco Hemingway – „Koła” (wersja nieoficjalna) – teledysk z sosnowieckimi hokeistami

    Taco Hemingway – „Koła” (wersja nieoficjalna) – teledysk z sosnowieckimi hokeistami

    Ogłoszenie o likwidacji Stowarzyszenia

    Piknik lotniczy i otwarcie lądowiska w Niegowoniczkach

    Piknik lotniczy i otwarcie lądowiska w Niegowoniczkach

  • Sport
  • Głosy polityków
  • Nasze Interwencje
  • Znalezione w sieci
America first

Sosnowiec

America first

Redaktor Naczelny niedziela, 15 listopada 2026

Udostępnij na

Porażka Republikanów w wyborach połówkowych nie była zaskoczeniem, chociaż jej skali mało kto się spodziewał. Główną winę ponosi oczywiście sam Donald Trump, ale przecież nie działał on w politycznej próżni. Jego działania wspierali, najczęściej bezkrytycznie, politycy Partii Republikańskiej obawiający się, że krytyka działań Prezydenta pozbawi ich szans w kolejnych prawyborach. Tym samym grunt pod porażkę został przygotowany przez samych wyborców tej partii, którzy masowo wycinali bardziej umiarkowanych kandydatów, sceptycznych wobec działań Donalda Trumpa. To powinna być nauczka dla polityków i wyborców naszych ugrupowań politycznych, którzy bezkrytycznie wspierają swoich liderów, nawet wówczas gdy prowadzą samobójczą politykę.

Wynik wyborów w USA został przyjęty z nadzieją przez siły lewicowo-liberalne (a raczej lewicowe i liberalne, ponieważ często występują między nimi zasadnicze różnice) na całym świecie. Wielu uznało, że jest to potwierdzenie końca prawicowej fali, która przetaczała się przez świat. Tydzień wcześniej przecież wybory prezydenckie wygrał Luiz Inacio Lula da Silva, większości w Knesecie nie zdobył również Binjamin Netanyahu, po wielu latach władzę utracił Aleksandar Vuvić, a wiosną sromotnej porażki doznał Victor Orban. Tyle, że równie dobrze można podać co najmniej tak samo liczne przykłady sukcesów polityków skrajnie prawicowych. Szczególnie widoczne jest to w krajach Ameryki Łacińskiej, w których polityczne tsunami zmiotło w ostatnich miesiącach lewicowych prezydentów w Chile, Peru, Kolumbii, Kostaryce, Hondurasie, a w poprzednich latach w Paragwaju, Argentynie czy Salwadorze. Jest to o tyle zaskakujące, że Latynosi nie mają dobrych wspomnień z okresu imperialnej dominacji Stanów Zjednoczonych na kontynencie amerykańskim, a przecież jest to polityka, która w dość brutalnej formie powróciła po ponownym wyborze Donalda Trumpa do Białego Domu. Brazylia jest tu więc raczej wyjątkiem potwierdzającym regułę.

Teza o końcu prawicowej fali jest więc mocno na wyrost. Bardziej można by mówić o radykalizacji wyborców, ponieważ widać wyraźnie spadek poparcia dla dominujących do tej pory w polityce sił umiarkowanych. Jednocześnie analizując wyniki wyborów przeprowadzanych w ostatnich latach można raczej uznać, że dominującą tendencją jest zmiana. Coraz rzadziej udaje się utrzymać władzę po kolejnych wyborach poprzednim zwycięzcom. Im większe wzbudzili nadzieje, tym większy zazwyczaj jest zawód efektami ich rządów. Nie oznacza to jednak powrotu wyborców do tradycyjnych partii politycznych. Po prostu przerzucają swoje poparcie na kolejne populistyczne ugrupowania, które obiecują szybkie i bezkosztowe rozwiązanie wszelkich problemów. A kolejne rozczarowania skutkują postępującym spadkiem wiary w demokrację traktowaną coraz częściej jako paradę politycznych oszustów. Tym bardziej, że są kraje, w których żadne wolne wybory się nie odbywają, a na tle państw demokratycznych wyróżniają się one stabilnością i prowadzeniem polityki biorącej pod uwagę długotrwałe konsekwencje podejmowanych decyzji, a nie tylko najbliższy efekt wyborczy.

Podobne problemy mogą dotyczyć Demokratów w USA. Bezapelacyjne zwycięstwo odniesione w wyborach połówkowych nie musi się powtórzyć za dwa lata, gdy będzie miała miejsce również elekcja nowego Prezydenta. Przecież poprzednio to Republikanie odnieśli spektakularny sukces, po którym nie pozostał ślad. W Stanach Zjednoczonych system partyjny ukształtowany blisko dwieście lat temu w praktyce uniemożliwia pojawienie się alternatywnej siły politycznej, która mogłaby zagrozić dwóm najważniejszym partiom. Ale nie zabezpiecza przed radykalizacją mającą miejsce w ich ramach. I taki proces postępuje od kilkunastu lat. Najpierw w Partii Republikańskiej pojawili się zwolennicy skrajnie prawicowych poglądów – początkowo jako Tea Party, a następnie w postaci ruchu MAGA. Odpowiedzią był wzrost znaczenia lewicowego skrzydła wśród Demokratów, którego zresztą poglądy w Europie zostałyby uznane najwyżej za centrolewicowe. Jeżeli zdominuje ono narrację tej partii, to wahadło za dwa lata może się obrócić w drugą stronę.

Wielką niewiadomą jest osoba kandydata Demokratów na Prezydenta. Teoretycznie zbyt radykalny polityk może zmobilizować centrowych wyborców do poparcia umiarkowanego kandydata Republikanów. Teoretycznie, ponieważ podobne nadzieje żywili Demokraci w 2016 roku, gdy w wyniku prawyborów kandydatem ich politycznych rywali został Donald Trump. Wydawało się, że zarówno jego poglądy, przeszłość jak i zachowanie nie dają Republikanom żadnych szans na odzyskanie Białego Domu po ośmioletnich rządach Baracka Obamy. A jednak to Donald Trump zasiadł w Gabinecie Owalnym. Oczywiście nie wiemy czy wynik elekcji byłby taki sam, gdyby Demokraci nie dość, że postawili na kobietę, to jeszcze będącą wręcz esencją waszyngtońskiego establishmentu.

Donaldowi Trumpowi pozostały dwa lata prezydentury. Jego obecny kryzys wizerunkowy oczywiście jest spowodowany głównie brakiem sukcesu i gospodarczymi konsekwencjami wojny w Iranie. Jeżeli jednak konflikt zostanie zakończony, a dodatkowo przynajmniej przerwaniu ulegnie wojna rosyjsko-ukraińska, to amerykański Prezydent może stopniowo zacząć odzyskiwać poparcie. A to z kolei przełoży się na wzrost szans lojalnych wobec niego polityków republikańskich. Gdyby jednak w dalszym ciągu popularność Donalda Trumpa byłaby tak niska jak obecnie, to z punktu widzenia ewentualnych pretendentów do władzy, afiszowanie się dobrymi relacjami z Donaldem Trumpa będzie pocałunkiem Almanzora.

Oczywiście wynik wyborów w 2028 roku zależy również od tego, kto będzie reprezentował Republikanów. Naturalnym kandydatem wydaje się J.D. Vance, chociaż start urzędującego Wiceprezydenta w wyborach nie jest regułą. Teoretycznie ma on ogromne atuty – jest młody, wywodzi się z niższych warstw społecznych, do swojej obecnej pozycji doszedł własnym wysiłkiem, reprezentuje poglądy mocno izolacjonistyczne. To wszystko powinno zapewnić mu poparcie znacznej części amerykańskiego społeczeństwa, które stało się ofiarą procesów globalizacji i zaangażowania ich państwa w kosztowne działania mające na celu utrzymanie prymatu na świecie. Piętą achillesową J.D. Vance`a są oczywiście jego związek z Donaldem Trumpem. Widać, że próbuje się obecnie od niego odciąć podkreślając swój krytyczny stosunek do wojny z Iranem, której rzeczywiście od samego początku był przeciwny. Ale takim działaniem może stracić poparcie wyznawców obecnego Prezydenta, a jednocześnie nie pozyskać wyborców wobec niego krytycznych.

Drugim poważnym kandydatem jest Marco Rubio. Jego atutem jest latynoskie pochodzenie, które może mu zapewnić spore poparcie w tej części amerykańskiego społeczeństwa, które tydzień temu masowo poparło Demokratów. On także jest młody i przystojny, co zawsze w polityce ma znaczenie. Ale podobnie jak i J.D. Vance praca dla Donalda Trumpa jest dla niego obciążeniem. Mógłby oczywiście ustąpić z funkcji sekretarza stanu, ale wówczas nie pełniłby żadnego urzędu, a to mocno utrudnia ewentualne kandydowanie. Rubio reprezentuje też dawne elity Partii Republikańskiej, które zostały zmarginalizowane w okresie największych sukcesów trumpizmu. I nie wiadomo czy uda im się odzyskać wpływy na wyborców własnej partii.

Trzecim potencjalnym kandydatem jest Ron DeSantis, który obronił fotel gubernatora Florydy. W 2024 był on najpoważniejszym kontrkandydatem Donalda Trumpa, ale ostatecznie przegrał prawybory i poparł obecnego Prezydenta. Nigdy jednak nie był z nim tak blisko związany jak J.D. Vance czy Marco Rubio, co może być jego wielkim atutem. Floryda jest również stanem, w którym szczególnie dużo jest Latynosów, co też może być jego atutem, chociaż on sam ma włoskie korzenie. I chociaż gwiazda DeSantisa przygasła po porażce w ostatnich prawyborach, to ostatni sukces reelekcyjny może ponownie dodać mu skrzydeł.

Oczywiście powyższa trójka kandydatów nie wyczerpuje ewentualnych kandydatów Republikanów. W jeszcze większym stopniu niewiadomą jest pretendent na urząd Prezydenta USA ze strony Demokratów. Tym samym odpowiedź na pytanie kto będzie w styczniu 2029 roku składał przysięgę na stopniach Kapitolu jest wróżeniem z fusów. Podobnie nie można przewidzieć jak będzie się układały stosunki Donalda Trumpa z Kapitolem. Harmonijna współpraca jest raczej mało prawdopodobna, ale stopień nasilenia konfliktu może być różny. Demokraci prawdopodobnie nie będą chcieli po raz kolejny próbować usunąć Prezydenta z urzędu. Ani nie mają odpowiedniej ilości głosów w Senacie, ani też nie jest to w ich interesie – łatwiej będzie zastąpić w Białym Domu Donalda Trumpa niż J.D. Vance`a. Bardziej prawdopodobna jest próba zastosowania impeachmentu wobec najbliższych współpracowników Prezydenta albo przynajmniej nękanie ich przesłuchiwaniami w Kongresie. Efektem będzie poświęcanie coraz większej uwagi sprawom wewnętrznym USA. A jednocześnie Donald Trump będzie próbował odnieść jakiś spektakularny (oczywiście w jego mniemaniu) sukces w polityce zagranicznej. Nawet kosztem sojuszników USA. Nawet tak głęboko wierzących z bratnią pomoc Wielkiego Brata jak Polacy. Ale w tym przypadku na otrzeźwienie raczej nie ma co liczyć.

Karol Winiarski


Udostępnij na

Powiązane artykuły

Konstytucyjne zombie

Sosnowiec /

Konstytucyjne zombie

Trybunalskie zgliszcza

Sosnowiec /

Trybunalskie zgliszcza

Ćmy

Sosnowiec /

Ćmy

‹ Konstytucyjne zombie
  • Felietony
  • Historia
  • Tokowisko
  • Prawnik radzi
  • Okno poezji

Felietony, opinie, komentarze

  • „Komedia. Wujaszek Wania”, czyli spektakularna klapa w Teatrze Zagłębia„Komedia. Wujaszek Wania”, czyli spektakularna klapa w Teatrze Zagłębia
  • Po premierze: „Przodownicy miłości. Rewia związkowo-robotnicza” – czyli klasa robotnicza na scenę.Po premierze: „Przodownicy miłości. Rewia związkowo-robotnicza” – czyli klasa robotnicza na scenę.
  • Druzgocące wnioski po kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej w sosnowieckim magistracieDruzgocące wnioski po kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej w sosnowieckim magistracie
  • Arkadiusz Chęciński – „Dajcie nam pieniądze…”Arkadiusz Chęciński – „Dajcie nam pieniądze…”
  • Ostatni skautOstatni skaut
  • Trzy konwencje wyborcze w dwa dni, czyli dla każdego coś miłegoTrzy konwencje wyborcze w dwa dni, czyli dla każdego coś miłego
  • Kuriozalna odpowiedź prezydenta Sosnowca na list otwarty Dariusza JurkaKuriozalna odpowiedź prezydenta Sosnowca na list otwarty Dariusza Jurka
  • Jesteśmy biedni, ale i tak was uszczęśliwimy…Jesteśmy biedni, ale i tak was uszczęśliwimy…
  • Dylematy polityka, czyli trudno łatwo żyćDylematy polityka, czyli trudno łatwo żyć
  • Korupcja czy pusta kasaKorupcja czy pusta kasa
  • Wicepremier Beata Szydło w PO-PiS-owym SosnowcuWicepremier Beata Szydło w PO-PiS-owym Sosnowcu
  • Spryt a inteligencjaSpryt a inteligencja
  • Prezydent czy celebrytaPrezydent czy celebryta
  • Pan Prezydent odpłynąłPan Prezydent odpłynął
  • Świętowanie i politykaŚwiętowanie i polityka
  • Po premierze „Wojny światów” – recenzjaPo premierze „Wojny światów” – recenzja
  • Sosnowieckie przypadkiSosnowieckie przypadki
  • Ujemne saldo migracji wewnętrznej w Sosnowcu – miasto znowu dołuje, a nadzwyczajna propaganda sukcesu trwaUjemne saldo migracji wewnętrznej w Sosnowcu – miasto znowu dołuje, a nadzwyczajna propaganda sukcesu trwa
  • Ile zarabiają w Sosnowcu?Ile zarabiają w Sosnowcu?
  • Biedny SosnowiecBiedny Sosnowiec

Historia i tożsamość Zagłębia

  • Produkcja wojskowa w Sosnowcu: 1918-1945 r.Produkcja wojskowa w Sosnowcu: 1918-1945 r.
  • Bitwa na SaturnieBitwa na Saturnie
  • Cześć i Chwała Bohaterom!Cześć i Chwała Bohaterom!
  • Prelekcja Grzegorza OnyszkiPrelekcja Grzegorza Onyszki
  • Ksiądz Stanisław Bilski czyli modernizm nad BrynicąKsiądz Stanisław Bilski czyli modernizm nad Brynicą

Nasze interwencje

  • Sosnowiecka podróż w czasieSosnowiecka podróż w czasie
  • Sorry, taki mamy klimat…Sorry, taki mamy klimat…
  • Czy ulica Gospodarcza po remoncie będzie węższa i dlaczego?Czy ulica Gospodarcza po remoncie będzie węższa i dlaczego?
  • Wspólnoty Mieszkaniowe skarżą się na Prezydenta Miasta SosnowcaWspólnoty Mieszkaniowe skarżą się na Prezydenta Miasta Sosnowca
  • Z twórcami miastu nie po drodzeZ twórcami miastu nie po drodze

Najbardziej popularne

  • Piękny film oparty na faktach (lektor) – dotyczy autora „Rozmów z Bogiem”
  • O niej wkrótce może być bardzo głośno…
  • Sosnowiec i Zagłębie w nowym województwie
  • Karol Winiarski – Prawo czy bezprawie?
  • Sosnowieccy lekarze przed Sądem Lekarskim

Powrót na górę strony

  • Cookies
  • Kontakt
© Sosnowiec online 2026
Powered by WordPress • Themify WordPress Themes
Facebook